van greenhouse naar hothouse

In het klimaat van de aarde zijn een aantal zelfversterkende kringlopen (feedback loops). Het bekendste voorbeeld is dat ijs en sneeuw veel zonlicht weerkaatsen. Dit werkt zelfversterkend zowel opwarmend als afkoelend. 1. Bij opwarming van de aarde ligt er korter sneeuw en ijs in de lente. Hierdoor wordt minder zonlicht weerkaatst en dat zorgt voor nog wat meer opwarming. 2. Bij afkoeling: In de ijstijden was een groot deel van de aarde met sneeuw en ijs bedekt en daardoor werd er meer zonlicht weerkaatst en minder energie opgenomen door de aarde en zo kon een kleine afkoeling voor een ijstijd zorgen.

Screen-Shot-2018-08-07-at-14.38.12

Naast dit bekendste voorbeeld zijn er zo’n twintig andere feedbackloops bekend. Mechanismes die een kleine opwarming kunnen versterken tot een grote. Door opwarming smelt de premafrost, zowel op land als premafrost in de zee stuurt methaan de atmosfeer in waar de methaan weer voor extra opwarming zorgt. Door opwarming komen er meer en grotere bosbranden die leveren meer CO2 dat weer voor meer opwarming zorgt. Door opwarming kan de atmosfeer meer water opnemen dat zelf ook warmte beter vast kan houden en zo voor meer opwarming zorgt.

Voor veel van deze feedbackloops is het moeilijk om een precies moment van omslag aan te wijzen. De algemeenheid dat een gemiddelde hogere temperatuur tot meer bosbranden leidt is makkelijk aan te tonen, maar de individuele branden bepalen sterk hoe groot de feedback precies is.

De makers van klimaatmodellen programeren de meeste van deze bekende feedbackloops niet in hun modellen vanwege de grote onzekerheden. Hoe programeer je zulke onvoorspelbare grootheden als bosbranden of smeltend permafrost? Eerder deze maand publiceerden een groep wetenschappers een onderzoek naar nieuwe (warmere) evenwichtspunten. Het broeikaseffect (greenhouse effect) van natuurlijke CO2 is noodzakelijk om te voorkomen dat de aarde een ijsbal wordt. De extra CO2 die door menselijk toedoen toegevoegd wordt aan die natuurlijke CO2 kan er voor zorgen dat de balans doorslaat naar een hothouse. Zelfs als de mensheid op dat moment helemaal zou stoppen met CO2 productie zal door de in gang gezette feedbackloops het klimaat op aarde door blijven opwarmen naar de volgende stabiele temperatuur.

De onderzoekers benadrukken dat er niet een harde grens, geen keihard omslagpunt is. Het is een soort schade = tijd * hoeveelheid. 50 jaar 2 graden warmer doet dan bij schatting net zoveel schade als 100 jaar 1 graad warmer. Hoe langer het doorgaat hoe sterker de feedback wordt. Hoe langer we het gaspedaal vol ingedrukt houden des te harder moeten we op de rem staan als we nog op tijd willen stoppen.

Achtergrond:
https://arstechnica.com/science/2018/08/what-prompted-all-the-headlines-about-a-hothouse-earth/?comments=1&post=35815815

https://amp.livescience.com/63267-hothouse-earth-dangerously-close.html